Om niet overgeleverd te zijn aan de genade van het Japanse moederbedrijf Mitsubishi moet NedCar worden opgenomen in een automotive cluster. Het is opmerkelijk dat politici in verkiezingstijd geen aandacht hebben voor concreet industriebeleid. De issues zijn en blijven onveiligheid en de kwestie Uruzgan. Ondanks de crisis is er geen sprake van een toekomstvisie, geen idee van hoe we onze industrie kunnen revitaliseren door waardecreatie. Neem de automotive sector die in zijn voegen kraakt. Zelfs de marktleiders zitten in een 'struggle for life'. Ook in Nederland zit de automotive industrie in de hoek waar de klappen vallen. In Limburg verkeren werknemers van NedCar al decennia lang in onzekerheid over hun toekomst. Het is tijd voor hervormingen door aan te sturen op een automotive cluster met DAF en NedCar in 'pole position'.

Niet alleen de politiek, ook werkgevers kijken niet verder dan de korte termijn. Neem de 'sociale' vrijwillige vertrekregeling bij NedCar. Deze regeling is een eenzijdig initiatief van de werkgever en alleen gericht op de indirecte medewerkers. Uiteindelijk hoopt Nedcar hiermee zijn concurrentiepositie te verbeteren tegenover andere vestigingen van het Japanse moederbedrijf Mitsubishi. In de hoop natuurlijk om nieuwe orders van Mitsubishi te krijgen. Maar wat als er geen nieuwe orders komen? Wie is dan beter af? De werknemers die vertrekken met heel veel kennis en ervaring of de achterblijvers die blijven zitten met de huidige onzekerheid?